Home Nieuws Binnenland Zwaar gehandicapte Abdullah Aydin krijgt geen invalidenparkeerplek

Zwaar gehandicapte Abdullah Aydin krijgt geen invalidenparkeerplek

De 22-jarige Abdullah Aydin is al zijn hele leven zwaar gehandicapt. Zijn situatie is de afgelopen jaren flink verslechterd. De Hagenaar kan bijna niks meer. Als hij ergens heen moet, moeten zijn ouders hem dragen. Zitten in een rolstoel doet namelijk pijn. Toch weigert de gemeente Den Haag het gezin een invalidenparkeervergunning te verlenen. ,,Dit is toch onmenselijk!’’

Overdag ligt Abdullah in een bed midden in de woonkamer. Hij ligt een beetje ongemakkelijk op zijn zij of buik, omdat hij last heeft. De Hagenaar kan niet echt praten, maar slaakt de hele tijd kreten of kauwt op zijn T-shirt. Veel anders kan hij niet. Als er bezoek binnenkomt, fleurt hij helemaal op. Zijn gevoelens verwoorden, kan Abdullah niet. Maar het is wel duidelijk dat hij blij is met de gasten en de aandacht. 

In de kamer van het gezin staat ook een soort mobiele lift, waarmee hij door de woonkamer kan worden vervoerd. Abdullah moet dan eerst in een tuigje worden gehesen, waarna hij hangende aan het apparaat een paar meters op en neer kan worden bewogen. 

Het huis in de Bomenbuurt is echter zo klein dat hij er niet mee naar het toilet, de douche of de slaapkamer kan worden vervoerd.

Abdullah Aydin is zwaar gehandicapt. Zijn vader Adnan en moeder Beyhan zien zich genoodzaakt hem grote stukken over straat te tillen omdat ze geen invalidenparkeerplek krijgen. Elders in de stad, zoals hier in de Schilderswijk, zijn er straten waar bijna alle bewoners (ook de wat mobielere) een invalidenparkeerplek hebben. © Frank Jansen

Zijn ouders moeten hem dan ook telkens naar de andere ruimtes van de woning, die overigens niet zijn aangepast voor iemand met zo’n handicap, sjouwen. Dat is een behoorlijk zware klus. Niet alleen is Abdullah nu 60 kilo zwaar, maar hij heeft ook een pomp in zijn buik waar ze rekening mee moeten houden. Het is ook de reden dat hij niet meer heel lang in een normale rolstoel kan zitten, vertelt stiefvader Adnan Faraj. ,,Dan heeft hij veel pijn.’’

De dagelijkse verzorging van hun zoon eist zijn tol in het gezin. Adnan en zijn vrouw Beyhan zien er dan ook zwaar vermoeid uit. ,,Het is heel erg moeilijk’’, vertelt de moeder, met tranen in haar ogen. ,,En omdat ze ons weigeren te helpen, maken ze het alleen maar moeilijker.’’  

Beyhan doelt onder meer op de weigering van de gemeente Den Haag om het gezin een invalidenparkeerplaats te verlenen. Het gezin heeft daar al twee keer een aanvraag voor gedaan, maar die zijn afgewezen.

En dus moet vader Adnan, omdat er bijna nooit een plek vrij is in de drukke straat, zijn auto soms vier straten verder parkeren. Als Abdullah dan naar het ziekenhuis moet of naar een andere afspraak, moeten zij hun zoon daar helemaal naartoe dragen. 

Als wij Abdullah naar buiten dragen, schreeuwt hij ook altijd uit blijdschap. Veel mensen begrijpen niet waarom hij dat doet Vader Adnan ,,Soms zet ik mijn auto hier midden op de weg neer, maar dan zijn we een kwartier bezig om Abdullah in de auto te krijgen.’’ 

Het leidt vaak tot lange files in de straat, getoeter en boze reacties van andere bestuurders. ,,Als wij Abdullah naar buiten dragen, schreeuwt hij ook altijd uit blijdschap. Veel mensen begrijpen niet waarom hij dat doet. Je ziet ook iedereen in de buurt kijken. Ze zeggen niks, maar het is niet leuk. Wij voelen ons ook bezwaard’’, legt Adnan uit. 

Taxibussen zijn in de regel geen optie omdat ze vaak te laat komen en Abdullah zijn afspraak dan mist. En op de terugweg moeten ze soms uren wachten op zo’n bus. ,,En zo lang kan hij echt niet blijven zitten.’’ Maar de gemeente blijft erbij dat de Hagenaars geen invalidenparkeerplaats nodig hebben omdat Abdullah op eigen gelegenheid, namelijk in een rolstoel, naar de auto kan. Maar iedereen die hem ziet en kent weet dat hij dat juist niet kan. 

Er is nota bene nooit iemand langs geweest bij dit gezin! Hoe is dat mogelijk?! Nur Icar Niemand van de gemeente heeft ook ooit de moeite genomen om naar Abdullah en zijn situatie te komen kijken, klaagt Adnan. ,,We hebben aangeboden hem dan naar het stadhuis te brengen, maar dat mocht echt niet. De ambtenaar met wie we spraken, deed zelfs erg onaardig tegen ons.’’

Inmiddels is Adnan ook nauwelijks meer in staat om Abdullah te dragen, omdat hij last heeft van een hernia en enkele knie-operaties achter de rug heeft.

Nur Icar van de Haagse fractie Islam Democraten is verbijsterd over het handelen van de gemeente. Hij vindt het onacceptabel dat deze mensen geen invalidenparkeerplek krijgen. ,,Er is nota bene nooit iemand langs geweest bij dit gezin! Hoe is dat mogelijk?!’’ Icar laat het er niet bij zitten en gaat burgemeester Van Zanen uitnodigen om een bezoek te brengen aan dit gezin. ,,Zodat zij weten dat we allen klaarstaan voor hen en we oplossingen gaan zoeken om ze verder te helpen.’’Wat Icar telkens weer opvalt in Den Haag is dat sommige ambtenaren vasthouden aan formele regels zonder gebruik te maken van de mogelijkheid om rekening te houden met individuele omstandigheden.

Hij vindt het contrast met andere wijken in Den Haag, waar in het verleden flink is gestrooid met parkeervergunningen, wel erg groot. In Den Haag zijn meerdere straten waar bijna iedereen een invalidenparkeervergunning heeft. Veel van die bewoners zijn een stuk mobieler dan Abdullah. Waarom hebben die mensen wel zo’n plek gekregen, vraagt hij zich af. ,,En op welke gronden zijn deze mensen afgewezen’’, wil Icar nu weten van de wethouder.

,,In Den Haag is het beleid haast onmenselijk te noemen bij het toekennen van parkeerplaatsen voor mensen, ook minderjarigen, met een fysieke dan wel mentale uitdaging’’, vindt Icar.

Hoe kan het toch zo zijn dat aanvragen zo makkelijk worden afgewezen of ontiegelijk lang duren? De Gemeentelijke Ombudsman heeft hier in juni onderzoek naar gedaan: van de 264 aanvragen werden er 64 afgewezen. Dus een kwart van deze aanvragers wordt door strikte handhaving van klemmende regels en het ontbreken van de menselijke maat zeer ernstig beperkt in hun mobiliteit.’’

Een gemeentewoordvoerder bevestigt dat het gezin een aanvraag heeft gedaan voor een gehandicaptenparkeerplaats. ,,De aanvraag is op basis van de informatie die toen is aangeleverd door het gezin, afgewezen.

Na vorig jaar is er geen contact met de aanvragers meer geweest.’’ Nu de fysieke toestand van de ouders is veranderd, waardoor ze niet meer in staat zijn hun zoon te begeleiden, adviseert de gemeente het gezin ‘met klem opnieuw een aanvraag te doen voor een vergunning zodat we ook een nieuwe beoordeling kunnen doen op basis van de nieuwe situatie’. 

Via: AD

klik en neem een kijkje